Παιχνίδια με δαίμονες

Απόψε θα μιλήσω με τα χαρτιά μου ανοιχτά.
Θα σε κοιτάξω στα μάτια και θα σου φωνάξω την αλήθεια.
Χάσαμε και οι δυο σ'αυτό το παιχνίδι.
Έριξα τα ζάρια και κάλεσες τους λάθος αριθμούς.
Η φωνή σου όμως χαράχτηκε στον αέρα και οι δαίμονες σε άκουσαν.
Σύραν τα παραμορφωμένα τους κορμιά γύρω απ'το κουφάρι σου.
Σε πείσανε πως είναι οι υπηρέτες σου.
Πίσω από την πλάτη σου νόμιζες πως προσκυνούσαν τον βασιλιά τους.
Μα τα μάτια μου ήταν μάρτυρες σε άλλες πράξεις.
Τα μάτια τους γυάλιζαν μες στο σκοτάδι.
Δε σε φιλούσαν από δέος ανόητε.
Έγλειφαν τη σάρκα σου όσο τα στομάχια τους προετοιμάζονταν να γεμίσουν με την ουσία σου.
Όσο το σκοτάδι φλερτάρει με τα μάτια μου και τ'αφήνει να εισχωρήσουν σ'αυτό.τόσα περισσότερα βλέπω.
Δεν χόρευαν ποτέ οι δαίμονες.
Ακόνιζαν τα δόντια τους και γελούσαν μαζί σου νεαρέ αλαζόνα.
Σειρά σου να ρίξεις.
Αλλά τί μοίρα σε περιμένει μετά απ'αυτό?
Ήδη τους ανήκεις.
Στην προσπάθειά μου να σε σώσω,πούλησα και τη δική μου ψυχή στον άρχοντα τους.
Και τώρα έχουμε παγιδευτεί στη λήθη.
Θα αργήσουμε να φύγουμε από δω.
15 ζωές...κάθε δεύτερο αντιστοιχεί σε 15 ζωές εδώ κάτω.
Θα τ'αντέξω...3 χρόνια μου έμειναν.
Μαζί σου ήρθα αλλά θα φύγω μόνη.
Δεν πρόκειται να σε περιμένω.
Θυσίασα ήδη αρκετά για σένα και η ανταμοιβή μου ήταν αυτό εδώ.
Να ξυπνάω από πόνο κάθε μέρα.
Τα όρνια φταίνε.
Μου τρώνε το πρόσωπο τέτοιες ώρες.
Γεμίζω οργή όταν σε βλέπω δίπλα μου να κοιμάσαι ακόμα!
Αυτή είναι η δική σου κόλαση!
Όχι η δική μου!
Δυστυχώς όμως πέρασα κι εγώ από την άλλη πλευρά του καθρέφτη.
Είμαι στο σωστό μέρος όμως.
Το νιώθω όταν γεμίζω ικανοποίηση βλέποντάς σε βασανισμένο.
Τους βλέπω ...έρχονται.
Οι αγαπημένοι σου υπηρέτες έρχονται για σένα.
Κρατάνε κοφτερά λεπίδια και δερμάτινα λουριά.
Ξέρουν να σε πονάνε.
Με χειρουργική ακρίβεια,ξεφλουδίζουν το δέρμα σου,ξεκινώντας από χαμηλά στην πλάτη σου.
Συνεχίζουν να σε ξεριζώνουν μέχρι το λαιμό και πριν προλάβεις να λιποθυμήσεις από τον πόνο,φέρνουν όλο αυτό το νεκρό πλεον κομμάτι σου πάνω απ'το κεφάλι σου και σε πνίγουν μ'αυτό ράβοντάς το σφιχτά γύρω από το πρόσωπό σου.
Δεν θα προλάβαινες ποτέ να πεθάνεις από την μόλυνση.
Παραείναι προσεκτικοί οι δαίμονές σου.
Έπαιζαν με το μυαλό σου τόσα χρόνια και τώρα παίζουν με ό,τι άλλο έχει απομείνει.
Δε σου ψιθυριζουν άλλο.Ουρλιάζουν.
Εγώ δεν πονάω.
Δεν έχω τέτοιο μερίδιο.
Εμένα μόνο το μυαλό μου πονάει.
Μόνο αυτό χαρακώνεται βαθιά πλέον.
Παίζω ζάρια μαζί σου όχι για να σε βλέπω να χάνεις αλλά για να συσχετίσω κάποια στιγμή τον ήχο που κάνουν τα βήματά τους,με τα ζάρια που πέφτουν στο τραπέζι.
Θέλω κάθε φορά που θα τους ακούω να συνθλίβουν κόκαλα και σπασμένα κρανία με τα πόδια τους,να σκέφτομαι ότι παίζω μαζί σου.
Θέλω να χάσω τις 5 αισθήσεις μου κι ας μείνω εδώ όσο θέλουν.
Θα'χω παρέα τις σκέψεις μου.


Ταξίδεψα μαζί σου και ρίσκαρα ό,τι έιχα για να προσπαθήσω.
Για να σου αποδείξω ότι η αγάπη μπορεί...
Τώρα που το ξανασκέφτομαι,μπορούσα να είχα μείνει απλά στη θεωρία,
Θα φύγω,μ'ακούς?
Με το που σταματήσουν αυτά τα τέρατα να πίνουν την ψυχή μου,θα το σκάσω και δεν θα κοιτάξω πίσω.
Εσύ φταις για όλα.
Ήθελες αποδείξεις και δυνατές πράξεις.
Και?
Τί κατάλαβες τώρα που είμαστε παρέα στην κόλαση?
Απέδειξες ότι αυτό που ζούσες μπορούσε να γίνει χειρότερο.
Ναι,είχες δίκιο.
Νομίζεις ότι θα ξαναγυρίσεις πίσω για να διηγηθείς τους θριάμβους σου?
Δεν θα σου αφήσουν τίποτα.
Όλα θα σου τα φάνε.
Το χειρότερο απ'όλα όμως είναι ότι εσύ τους άφησες.
Έστησες ένα υπέροχο δείπνο με τα σωθικά σου και τους προσκάλεσες χωρίς δισταγμό.
Δυστυχώς για σένα,η γεύση σου ήταν παράδεισος στα χείλη τους.
Σου έταξαν μία ζωή γεμάτη πλούτη και συγκινήσεις,εύκολες αποφάσεις και καθόλου προβλήματα.
Μια ζωή χωρίς πόνο.
Στην αρχή κολυμπούσες εκστασιασμένος στην ευτυχία σου αλλά σύντομα ο κόσμος σου κατέρρευσε.
Ήσουν διαφορετικός,λιγότερο ανθρώπινος από όλους τους άλλους και το κατάλαβες.
Εξαιτίας αυτού,άρχισες να νιώθεις μόνος.
Και δεν το άντεξες.
Έσπασες.
Αναζήτησες τον πόνο.
Έδωσες τέλος σε αυτή τη σύντομη ευτυχία σου με την ίδια λεπίδα που χαράσσουν κ αυτοί το αλαβάστρινο δέρμα σου.
Σε είχα προειδοποιήσει.
Το καλύτερο απόλα?
Δεν μπορείς καν να μ'ακουμπήσεις.
Αυτά που πάντα ήθελες να μου κάνεις,δεν σου τα επιτρέπουν εδώ κάτω οι υπηρέτες σου.
Σου έχουν κλέψει όλες σου τις φαντασιώσεις.
Τις έχουν δώσει σε έναν πανέμορφο σκοτεινό δαίμονα να τις κάνει πράξη.
Κάθε βράδυ ασελγεί πάνω μου.
Και συ βλέπεις.
Και γω λιώνω με κάθε άγγιγμά του.
Είναι η μόνη μου ευχαρίστηση εδώ κάτω.
Μερικές φορές γυρνάω το βλέμμα πάνω σου και αναρωτιέμαι.
Άξιζαν όλες αυτές οι στιγμές σιωπής?
Μικρή με έλεγες.
Πάντα έτσι με αποκαλούσες.
Τώρα λοιπόν η σιλουέτα μου θα σου φανεί ακόμα μικρότερη όσο εγώ θα απομακρύνομαι στα βάθη του ορίζοντα.
Έπαιξες με τον χρόνο σου.
Δεν τον σεβάστηκες και τώρα σε τιμωρεί.
Δεν ήθελα ποτέ να σε δω να υποφέρεις.
Μα δεν με άφησες ποτέ να σε γιατρέψω.
Τώρα θα πονάς διπλάσια.