Πρισματικός Θάνατος

Έκανα μια τομή στο δέρμα του.
Έσκισα και λίγο από το δικό μου γλιστρώντας πάνω του.
Δεν το ήθελα,μα συνέβη.
Ήμουν ανυπόμονη.
Με τα δυο μου δυνατά δάχτυλα διαμέλισα τη σάρκα του
Άνοιξα το σώμα του στα 2 και κοίταξα βαθιά μες στον πυρήνα του.
Οι ίνες του ήταν υγρές και για μια στιγμή πάγωσα στην όψη τους.
Έσταζε πάνω μου τώρα.
Την ίδια στιγμή ένιωσα ένα βάρος στο στήθος μου.
Κρατούσα θάνατο στα χέρια μου.
Το συνειδητοποίησα εκείνη τη στιγμή.
Και δε μου φάνηκε καθόλου γελοίο.
Η τομή ήταν λάθος.
Ποτέ δεν έκανα λάθος.
Ήξερα πώς να κόβω τα πτώματα τους.
Ίσως έπρεπε να το δω.
Ίσως έπρεπε να τρέξει η ψυχή τους στο χέρι  μου.
Αυτό που αργότερα θα γινόταν η τροφή μου,με πάγωσε.
Ένιωσα δολοφόνος, ναι.
Κατά μία έννοια είμαι.
Ακόμα όμως δεν μπορώ να το πιστέψω.
Έτσι λοιπόν συνειδητοποίησα την απλότητα και την ευθύνη του θανάτου?
Ξεφλουδίζοντας ένα μανταρίνι...
Μη γελάς.
Δε χρειάζεται μεγάλες πράξεις και ακραία σημάδια για να καταλάβεις...
Για να καταλάβεις τι?
Τη ζωή δεν ήθελες να πεις?
Έλα,τόλμα να το πεις.
Αλλά αν το κάνεις να ξέρεις ότι θα γελάσω...
Ένα μανταρίνι είχες στα χέρια σου,όχι τον κόσμο ολόκληρο!
Χρειάζεται όμως να τον έχω?
Δεν τον θέλω!
Θέλω να μάθω να μην κάνω μικρά λάθη.
Να προσέχω τις λεπτομέριες.
Μα ο διάολος εκεί ακριβώς βρίσκεται.
Τότε θα μάθω να τον διώχνω.
Έχεις ευθύνες.
Έχω ευθύνη.
Μάθε να βλέπεις.Μην κοιτάς μόνο.
Σήμερα είδες.
Ξεπέρασες το ψέμα των τριών διαστάσεων.
Τα μάτια σου ξέρεις,σε ξεγελάνε.
Το μυαλό σου το ξέρει όμως.
Το βράδυ θα σου υπενθυμίσει ό,τι έχασες και θα'θελες να μην γνωρίσεις ποτέ.
Τα μάτια σου είναι κλειστά ακόμα και όταν ανοίξουν,
θα δεις πως η πραγματικότητα δεν είναι αυτό που νομίζεις...