Ποτισμένο μαύρο μετάξι

Σηκώθηκε ξανά στα πόδια της
Η καρδιά μου τρέμει βλέποντας τη να προχωράει
Μόνη της ξεκινάει πάλι
Μα αυτή τη φορά ελπίζει
Βγαίνει ξυπόλιτη στη βροχή γιατί δεν πονάει πια
Έχει μουδιάσει
Δένει τα μάτια της με μαύρο μετάξι
Και περπατάει
Δεν την νοιάζει πού πάει
Πώς θα φτάσει και αν τα καταφέρει
Αποφάσισε να πιστέψει
Εκεί στήριξε τις τελευταίες τις ελπίδες
Την κοιτάω καθώς απομακρύνεται και προσεύχομαι να βρει το δρόμο της
Η βροχή γλιστράει πάνω της..μα όχι και αυτή πάνω στη βροχή
Φοβάται
Νιώθω το τρέμουλό της να μου συνθλίβει τα κόκαλα
Ένας πόνος βαθύς και απερίγραπτος
Πόσο χειρότερα να νιώθει άραγε?
Γιατί σταμάτησες?
Τότε το είδα
Τα μάτια της ήταν ακόμα καλυμμένα αλλά το βλέμμα της με χτύπησε σαν ωστικό κύμα
Με γονάτισε
Και τότε έπεσε
Πότισε το μετάξι της και έγινε ένα με τη βροχή
Μία σταγόνα μόνο..μα ήταν δική της
Μαύρη σαν το μαντήλι της
Βαριά σαν την ψυχή της
Καυτή σαν το κορμί της
Δεν τόλμησε να ψελλίσει ούτε ανάσα
Δάκρυσε τη στεναχώρια της και χάθηκε στη βροχή